Ik kan tijdens de nacht niet doorslapen.
Ik kan niet stoppen met denken.
Herinner jij je hoe wij Simón noemden toen wij hem ontmoetten?
'Twee Kleine Kilo's'.
'Mijn twee kleine extra kilo's'. Dat is alles wat hij woog.
De doktoren zeiden dat het niet genoeg was.
Maar het was voor ons genoeg.
Hoewel wij wisten dar er weinig kans was dat hij ooit normaal kon zijn.
Maar toen we hem zagen,
en voor de eerste keer zijn lach zagen...
zijn ogen, zijn stralende ogen...
Simón maakte ons sterk, Carlos.
Samen waren we sterk.
Samen.
Vergeef me dat ik van streek ben, maar het is moeilijk.
Carlos, er is iemand in de badkamer.
Wat is er? - Er was iemand hier.
Carlos, voel, het is warm.
Natuurlijk, ik sta net op.
Er lag iemand in het bed. Ik ben ervan overtuigd.
Dat is wat Jung bedoelde toen hij zei...
het is in het onderbewuste dat de levenden samenwerken met de doden.
De Duitsers hebben een andere naam voor 'de aankondiging van de dood'.
Dubbelganger.
Een wezen dat in één van zijn afbeeldingen verschijnt.
Een dubbel.
Om bij hem te kijken, of ieder ander die ik u heb getoond,
betekent zonder de lichtste twijfel,
een paspoort naar een andere wereld.
Hoe lang wordt uw zoon vermist?
Negen maanden.
Er gebeuren vreemde dingen. Dingen met betrekking tot zijn verdwijning.
Ik weet niet naar wie ik moet gaan.
Het is niet zo eenvoudig.
U zult geen exorcist in de gele gids vinden.
Dit is van de ontvoeders van mijn zoon.
De politie zegt hij meer dan 30 jaar dood is.
Iemand heeft mijn zoon.
Ik weet niet waarom, maar ik wil niet niks doen.
Er is iemand op dit gebied, iemand die ik vertrouw.
Ik spreek vanuit het hart.
Staat u toe dat een medium uw huis bezoekt?
Dit was geen kinderkamer in het weeshuis.
Nee. De slaapkamer was daarachter.
Dan zouden we hier moeten beginnen.
Perfect, geef me een uur.
Ik wil een oud voorwerp van dit huis,
iets met betrekking tot zijn geschiedenis. En, indien mogelijk,
wat kleding van het verleden.
We zijn niet alleen.
Daar is de politiepsycholoog, Pilar,
wie de sessie zou willen bijwonen.
Als u het niet erg vindt.
Perfect. De politie is cool.
Waarom heeft ze die pop nodig?
Om haar trance te vergemakkelijken.
De kleding en de voorwerpen brengen haar erin...
en dan begint de regressie.
Regressie? - Het psychische bijeenroepen.
Het verleden, het heden en de toekomst worden toegevoegd en gekruist.
Net als een soort tijdreis.
Het kan als hekserij klinken,
maar u moet geen parallelle waarneming vrezen.
Als er iets is, zal Aurora het zien.
Ik hoop dat we het allemaal zien.
Alles staat klaar, Enrique.
Wanneer je maar wilt.
Aurora, kun je me horen? - Perfect.
Daar gaan we.
Alles om je heen begint langzaam te verdwijnen.
De duisternis vormt een cirkel om je heen,
het komt dichter naar je toe.
Alles verdwijnt langzaam. Wij zijn niet meer hier.
Nu ben je alleen in de duisternis,
en de duisternis begint te verdwijnen.
Ik ga aftellen...
vanaf tien...
en als ik klaar ben,
kun je gaan waar je maar wilt...
en zul je in staat zijn iedereen te zien die in dit huis verstopt zit.
Tien.
Negen.
Acht.
Zeven.
Zes.
Vijf.
Vier.
Drie.
Twee.
Eén.
Je kunt je ogen open doen.
Het is koud,
het raam is open.
Aurora, ik wil dat je om je heen kijkt.
Is er iemand bij je?
Ik kan iemand horen.
Ik hoor...
Ik hoor iets.
Het komt en het gaat.
Ik hoor het niet meer.
Ik denk dat ik het kwijt ben.
Ik hoor iets.
...helemaal alleen.
Kinderen. Ik weet zeker dat het kinderen zijn.
Aan het einde van de gang. Ik denk dat zij het zijn.
Ik kan het niet open maken.
Het is gesloten.
Maar daar is iemand.
Waarom huil je?
We zijn ziek. - Wie is er ziek?
Ik doe je geen pijn.
Maak de deur open. Wees niet bang.
Maak de deur open.
We willen dat je de deur open maakt.
Wat hebben zij jullie gedaan?
Wat hebben ze gedaan?
Aurora, vertel me wat je ziet.
Vijf kinderen.
Ze zijn erg ziek. Ze huilen.
Wat gebeurt er?
Ze gaan dood.
Wie wil jullie vergiftigen?
Iemand gaat ons vermoorden.
Is mijn zoon daar?
Aurora, is Simón bij jou?
Is Simón hier?
Aurora, kun je me horen?
Laten we haar halen.
Aurora, blijf in het midden van de kamer.
Ik tel vanaf tien.
Tien.
Negen.
Acht.
Zeven.
Zes.
Vijf.
Vier.
Drie.
Twee.
Eén.
Ik was in het huis, maar alles was anders.
De bedden, het speelgoed, het decor, alles was veel ouder.
Het licht van de vuurtoren kwam door de ramen.
Heb je Simón gezien?
Het was te donker. Het spijt me.
Ik kon niemand herkennen.
Maar de kinderen waren daar.
Jij hebt de kinderen gezien. Klopt dat?
Dat klopt. - Je hebt het over geesten.
En wat is een geest, Carlos?
Er is hier iets en we hebben het allemaal gezien.
Wanneer er iets vreselijk gebeurt,
laat het soms een spoor achter,
een wond die optreed als knoop tussen twee tijdslijnen.
Het is net als een echo...
steeds weer herhalend, wachtend om te worden gehoord.
Als een litteken...
Het spijt me.
Als een litteken of een pijn...
dat bedelt voor een liefkozing het te verlichten.
Wij die dicht bij de dood zijn,
wij zijn ontvankelijker voor deze berichten.
Je bedoelt dat mijn zoon deze kinderen kon zien...
omdat... - Goed, Laura.
Het is genoeg.
Pak alstublieft je spullen en ga.
Wij kunnen hen zo niet laten gaan.
Laura, dit is farce,
een truc.
Ik kan dit niet geloven. Waarom?
Voor welke reden? Ze hebben gelijk.
Ze willen geen geld. - Nog niet.
Wat moet ik doen?
De politie heeft geen enkele aanwijzing gevonden...
over de vraag of hij dood of levend is.
Wat moet ik doen? Gewoon zitten en wachten?
Kan het kwaad om te luisteren?
Laura, stop. - Nee, stop jij.
Pilar...
Hoeveel gelijkaardige gevallen heeft u in dit vervloekte dorp al gehad?
Zoek een andere afleiding, ik heb u hier niet uitgenodigd.
Wat moet ik doen?
Mijn beste, je bent een goede moeder.
Uw pijn geeft u sterkte, het zal u begeleiden.
Maar alleen u weet hoe ver u bereid bent te gaan...
om uw zoon te vinden. - Ik weet niet wat ik moet doen.
U hoort, maar luistert niet.
Zien is niet geloven. Het is de andere manier rondom.
Geloof, en je zult het zien.
Wat ben je aan het doen?
We kunnen hier niet langer blijven.
Wij zouden op zijn minst voor een tijdje moeten gaan.
De kinderen zijn hier. Aurora heeft ze gezien. Ik kan niet weg.
Je hebt de stemmen gehoord.
Enrique kon het allemaal vervalst hebben.
Kun je niet inzien dat het opzet zou kunnen zijn?
Is dat de theorie van Pilar, opzet?
Haar rationele theorie? - Zij beschermt ons.
Voor wat?
Dingen zoals vanavond.
Mensen die ons huis binnenkomen en ons leven overhoop halen.
Ze willen alleen helpen. - Helpen?
Heb je ze niet gehoord?
Hebben ze het zoeken naar Simón opgenoemd?
Nee. Ze willen alleen contact met de doden.
Als Simón leeft, zie ik niet hoe ze ons kunnen helpen.
Zo niet, dan zullen zij hem niet terugkrijgen.
Ik wil niet over deze shit blijven praten.
Alstublieft, laten we dit huis verlaten.
Je vraagt me om op te geven. Noch jou noch Pilar.
Wij kunnen dit overleven. Vele paren verliezen een kind en slepen zich erdoor heen.
Ik wil met Simón zijn, begrijp je dat?
Als je wilt gaan, kan ik je tegenhouden niet. Ik wil alleen weten waar hij is.
Waar ben je?
Ik ben niet bang.
Wil je spelen?
Speel je met me?
Benigna?
Alstublieft, laat het niet Simón zijn.
Het waren er toch vijf? - Ja.
Al mijn vrienden.
Martín, Rita, Alicia, Guillermo, Víctor.
Benigna heeft ze vermoord. Daarom ging ze naar de loods,
om hun lichamen terug te krijgen.
Ik heb het uitgedacht.
Hun spel heeft Tomás gedood...
en nu spelen ze met Simón en mij.
Simón is in gevaar en ik weet niet hoe ik het spel moet spelen.
Ik weet niet hoe ik het moet spelen. - Laura, je blaast het op.
Ik zag het zelf.
En deze middag? Wie heeft de aanwijzingen opgebaart?
Simón heeft het allemaal verzonnen.
Wie?
Zeg het me. Wie?
Ik heb gepakt. Ik wil niet dat we hier blijven.
Ik kan nu nog niet weg.
Ik wil hier niet leven,
en je blijft hier niet alleen.
Ik kan gewoon niet weg, er zijn te veel herinneringen.
Ik moet afscheid nemen.
Twee dagen.
Alleen.
Alstublieft, ik heb dit nodig.
Alstublieft.
Gelieve te zegenen wat u ons hebt gegeven.
Dank u voor het ons samen te laten komen en het nogmaals samen zijn.
Wil je nog wat anders?
Wat moet ik nog meer doen? Wat?
Ik heb geen tijd, ik heb geen tijd.
Wil je blijven spelen? Is dat het?
Laten we aan afspraak maken. Ik zal een tijdje spelen,
dan vertel je mij waar Simón is.
Eén, twee, drie, klop op de muur.
Eén...
Eén, twee, drie...
Wacht.
Ik doe je geen pijn. Ik wil alleen Simón vinden.
Waarom huil je?
Mijn liefje.
Alles goed met je? Je hebt het koud.
Maak je geen zorgen.
Wees niet bang, Ik krijg je hier uit.
Blijf en speel met ons.
We kunnen niet blijven om te spelen.
Luister naar me, Simón.
Stel je voor dat alleen jij en ik hier zijn, oké?
Denk aan dingen voor dat wij naar dit huis kwamen.
Herinneren je het?
Denk alleen daaraan, oké?
Denk alleen daaraan.
Denk aan pappa.
Denk aan het volgende Kerstmis...
en al de dingen die we samen hebben gedaan.
Zo veel dingen, lieverd.
Houd je ogen goed dicht.
Sluit ze goed.
En denk aan wat je wilt worden als je groot bent.
Wat wil je worden, lieverd?
Denk over de scholen waar je heen zult gaan, de vrienden die je zult maken.
En geloof gewoon voor een ogenblik...
dat Tomás en de andere kinderen niet echt zijn...
maar een fantasie.
Dit is een fantasie, lieverd.
Net als een nachtmerrie.
Doe het voor mij, Simón.
Als je je ogen open doet,
zorg dat ze weggaan.
Sluit je ogen, lieverd...
en blijf me met spelen.
Blijf me met spelen, lieverd. Oké?
Wat is er? - Tomás zijn kleine huis.
Ik heb je gevonden. Dit is niet eerlijk.
Ik heb je gevonden...
Ik wil Simón terug.
Mamma, mag ik wakker worden?
Natuurlijk kun je dat, lieverd.
Mamma...
Ik heb speciale munten gevonden.
Ik hoef nu alleen een wens te doen.
Ik wenste dat je zult blijven en op ons allemaal zult letten.
Het is Laura.
Ze is oud geworden, net als Wendy in het verhaal.
Het is Laura.
Kom, wees niet bang.
Het huis. Het strand. De verloren kinderen.
Er was eens een huis, dichtbij het strand...
waar de verloren kinderen leefden...
In herinnering aan Laura en Simón...
en aan de wezen
Marten, Rita, Guillermo, Alicia, Victor...
en Tomás
Vertaald door SuBz4U Geupload door:JohnIraq